Najważniejsze ustalenia Teorii wiecznego istnienia

1. Głównym ustaleniem tej teorii jest konieczność istnienia stanu (sfery) poza czasem i przestrzenią.

2. W teorii wiecznego istnienia Pierwsza Przyczyna wszechrzeczy została nazwana Bytem Pierwoistnym. Ta teoria określiła Jego cechy jako Wieczność, Absolutność i Doskonałość. Według  tej teorii Jego Atrybuty to: Strona Wewnętrzna, czyli Osobowość oraz Strona Zewnętrzna, czyli Energia Pierwszej Przyczyny. Określając dokładniej Jego Osobowość, teoria zakłada, że Jego przymiotami są: Wola, Inteligencja i Uczuciowość, które przenikając się tworzą Centrum Jego Osobowości. Teoria określa to Centrum jako Źródło Miłości, czyli Serce.

3. Byt Pierwoistny zajmuje Sobą całą sferę poza czasem i przestrzenią, czyli wszystko poza czasoprzestrzenią wszechświata. Zatem stan poza czasem i przestrzenią, tak jak On, jest absolutna, doskonała i wieczna. To Jego nieograniczony i wieczny „dom”, czyli idealny świat duchowy.

4. Byt Pierwoistny Jest Stwórcą wszechświata, życia i ludzi, które stworzył z Samego Siebie. Mówiąc dokładniej, stworzył wszechświat z połączenia Swej Pierwoistnej Energii z Prawami wyłonionymi z Centrum Jego Osobowości, czyli z Jego Inteligencji, Woli i Uczuciowości ześrodkowanych w Jego Sercu. Życie na Ziemi zapoczątkował ze Swej Energii kierowanej Pierwoistną Siłą Miłości.

5. Byt Pierwoistny jest bezpośrednim źródłem powstawania istot duchowych obdarzonych Jego Osobowością. W najwyższym stopniu jest źródłem dla osób duchowych ludzi dziedziczących w pełni Jego atrybuty i przymioty (szczególnie Jego Serce i Miłość). To znaczy, że do powstałej na drodze biologicznej osoby fizycznej wszczepił wytworzoną w Swej Osobowości osobę duchową. To czyni Byt Pierwoistny Ojcem każdego człowieka. Zatem wieczność tkwi tylko w naszej osobie duchowej, którą otrzymujemy od Stwórcy w chwili urodzenia.

6. Z powyższego wynika, że teoria wiecznego istnienia określa człowieka jako wieczną osobę duchową, która w czasie życia biologicznego rozwija się razem ze swą osobą fizyczną. Ta struktura człowieka wzoruje się na „modelu” Osobowości Bytu Pierwoistnego, która przenika Energię Pierwszej Przyczyny.

7. Byt Pierwoistny jest również źródłem powstania jeszcze innych osób duchowych, które mają służebne zadanie wspierania rozwoju osób duchowych ludzi, mogąc się z nimi komunikować. Chodzi o aniołów. Ich osobowość pod względem uczuciowości jest na niższym poziomie niż osobowość ludzka, a ich inteligencja i wola, w odróżnieniu od człowieka, jest ściśle ukierunkowana. Anioł zajmuje pozycję sługi, u którego miłość realizuje się właściwie na poziomie wierności. W odpowiednich proporcjach pełnią oni wobec osoby duchowej człowieka taką samą rolę, jak zwierzęta wobec osoby fizycznej.

8. Byt Pierwoistny, istniejąc poza czasem i przestrzenią, nie ingeruje w czasoprzestrzeń wszechświata. Oznacza to, że nie uczestniczy bezpośrednio w życiu na Ziemi, chociaż osoby duchowe ludzi powinny pierwotnie komunikować się ze swym Stwórcą. Niestety w obecnym stanie świata, w którym panuje zło, Ojciec ludzkości nie ma z nami kontaktu. Oczywiście w pierwotnym założeniu wszechświat jest przestrzenią przeznaczoną do rozwoju ludzi do doskonałości osobistej wzorowanej na doskonałości Stwórcy. Rozwojowi naszych osób fizycznych służy cała żywa i martwa natura. Rozwój naszych osób duchowych powinni wspierać inni ludzie oraz aniołowie. 

9. Głównym sądem teorii wiecznego istnienia jest to, że Byt Pierwoistny nie zna zła. Jest tak dlatego, że Stwórca za pośrednictwem Pierwoistnej Siły Miłości wyłonionej ze Swego Serca stworzył tylko jedną rzeczywistość, czyli dobro. To jest jedyny przynależny Mu stan. Ta teoria twierdzi, że niedoskonałe istoty, czyli ludzie w trakcie rozwoju, nie mogą modyfikować doskonałego Bytu Pierwoistnego, wprowadzając do Jego wiedzy niedoskonałe zjawisko wytworzone w rozwijającej się czasoprzestrzeni świata. Chodzi o zjawisko zła i wywodzącą się z niego siłę władzy na wszystkich szczeblach ludzkiej cywilizacji. Zatem Byt Pierwoistny pozostaje odcięty od naszego świata, gdyż jako doskonały Stwórca nie powraca do stworzonego dla nas środowiska, aby coś w nim poprawiać. Inaczej musiałby potwierdzić, że jest niedoskonały i czegoś  nie dopracował. Z tego też wglądu nie uczestniczy bezpośrednio w zbawieniu świata. Jego pośrednie uczestnictwo w naszym świecie polega na działaniu Opatrzności, która, według teorii wiecznego istnienia, jest odwiecznym oddziaływaniem Jego Praw. 

10. Wchodząc w zakres religii i próbując racjonalnie ocenić zapisy biblijne, teoria wiecznego istnienia twierdzi, że zło tego świata pojawiło się, gdy przez zmianę kierunku Pierwoistnej Siły Miłości powstała zła siła władzy. Dokonał tego Archanioł Lucyfer, opiekun pierwszych ludzi. To wskutek tego działania stał się Szatanem. Niestety w powstające zło włączył ludzi, którzy byli dopiero na początku rozwoju duchowego. W konsekwencji zaczęła w nas działać odziedziczona od niego upadła natura. Jeżeli nie zlikwidujemy zła, to będzie ono trwało wiecznie. Tak interpretacja zapisów biblijnych powstała dla wsparcia wyznań religijnych, aby skłonić ich do realizacji ich właściwej misji: przygotowania wszystkich niezbędnych warunków w celu zbawienia świata od zła.

11. Zupełnie wyjątkową postacią w historii ludzkości jest Jezus Chrystus. Teoria wiecznego istnienia traktuje Go jako postać historyczną, jako Człowieka, który przedstawił właściwą wizję świata. W tym względzie teoria wiecznego istnienia próbuje w zastępstwie religii przedstawić Go na swój sposób jako Syna Bożego, czyli  tego, który jako pierwszy, i na razie jedyny, osiągnął cel stworzenia ludzkości:  Jest On Człowiekiem nieobciążonym upadłą naturą pochodzącą od Szatana. Mógł się takim narodzić dzięki wysiłkowi świadomych swej misji ludzi tworzących łańcuch pokoleniowy sięgający początków ludzkości. To wskazuje na to, że jest Synem Bożym, czyli odrodzonym Adamem. Miał być Tym, który mógł rozpocząć nową, właściwą historię ludzkości. Niestety nie został przyjęty przez naród żydowski. Został zmordowany z inicjatywy przywódców istniejącej wówczas religii. Dzięki Swej wartości jako Syna Bożego odkupił osoby duchowe ludzi wchodzących do świata duchowego spod panowania Szatana. Zatem przywrócił utracony Raj, dokonując zbawienia duchowego. Niestety świat fizyczny pozostał nadal piekłem. Zatem pełne zbawienie powinno się w przyszłości dokonać wysiłkiem ludzi prowadzonych przez Syna Bożego.

12. Teoria wiecznego istnienia stale przypomina, że jesteśmy wieczni i że naszym Ojcem Byt Pierwoistny. Zatem celem każdego z nas powinno być dojście w czasie życia do doskonałości osobistej. Na przeszkodzie w osiągnięciu tego celu stoi niski poziom duchowy ludzkości wywołany władzą duchową Szatana. Nie bez przyczyny Jezus nazwał go „panem tego świata”. To od niego zaczęła się zła struktura naszego świata, w którym miłość jest niszczona przez złą siłę władzy.

13. Według teorii wiecznego istnienia wszelka wiedza o Bogu, o powstaniu wszechświata, o pojawieniu się życia i o zaistnieniu człowieka na planecie Ziemia musi być wynikiem logicznej analizy, a nie aktu wiary. Wszelkie tzw. święte księgi są subiektywnym wytworem ludzi chcących zaprezentować swą religijną wizję świata. Naukowe podejście nawet do nienaukowego zakresu tematyki, czyli podejście próbujące zrozumieć nie tylko fizyczna, ale również duchową rzeczywistość świata, nie może traktować zapisów religijnych jako dokumentów wprowadzających właściwą wiedzę o badanych zjawiskach.

 

 

 

 

 

 

Teoria wiecznego istnienia